dzięki temu nie przenikały one do wnętrza pomieszczeń. Płytki ceramiczne umieszczano dla ogrzewania ścian. Pokoje wymagające największego ocieplenia położone były najbliżej pieca, którego ciepło można było zwiększać poprzez zwiększenie ilości paliwa. Uruchomienie hypocaustu było czynnością pracochłonną, wymagało stałego nadzoru. Ponieważ system był kosztowny w budowie i w użytkowaniu, wykorzystywano go głównie w prywatnych willach i w łaźniach publicznych.
Witruwiusz (De architectura V 10,1-2) opisuje jego budowę i eksploatację:
z dodatkiem szczegółowych informacji dotyczących paliwa. Opisuje także urządzenie do regulacji ciepła – wentylator z brązu w kopule sufitu:
thumb|Komory systemu ogrzewania wielkich term w greckim Dion thumb|Ścienne kanały dla dopływu gorącego powietrza (termy w Histrii) Za wynalazcę urządzenia uchodził Rzymianin Gajusz Sergiusz Orata w początkach I wieku p.n.e. Jako pierwszego, który zastosował hypocaustum do ogrzewania basenu przeznaczonego do hodowli ryb i ostryg, wymieniają go Waleriusz MaksymusFactorum et dictorum memorabilium libri novem IX, 1 (tekst łac., przekład ang.) i Pliniusz StarszyHistoria naturalis IX, 79, 168 - 169 (tekst łac., przekład ang.). Według Pliniusza nastąpiło to przed wojną Rzymu ze sprzymierzeńcami.. W istocie udoskonalił on jedynie wynalazek znany wcześniej Grekom.