Herbort z Fulmu jest protoplastą jednego ze znaczniejszych rodów szlacheckich w Europie, którego wpływy sięgały Moraw, Czech, Śląska i Polski. Razem z saskimi rycerzami przybyli następnie do Polski, Czech oraz na Węgry liczni osadnicy dając na tych ziemiach początek osadnictwa na prawie niemieckim. Potomstwo Herborta to siedmiu synów: Jan (Johannes von Kranowitz), II syn Herborta (po śmierci ojca wrócił do Westfalii) Herbord II. de Traberch (de Traberger) – zginął w bitwie na Morawskim Polu 1278, razem z ojcem w Grazu 1264, miał syna Herborta Traberger de Fullinstein, Ekrik (Ekkerich, Eckerich) 1264, podział majątku w 1266, wójt Nysy do 1268, miał syna Johanna Eckericha, kanonik we Wrocławiu 1296–1316, oraz drugiego syna Heborta z Fulmu – giermek 1293–1296, następnie Henryków na Śląsku, 1310 Fullstein, 1313 pan na Kranowicach, Detrzich (Dietrich) z Fulmu, cognatus, 1264, Dietrich 1255, w Ołomuńcu 1270–1317, proboszcz Brna 1281, Hanning (Johannes), giermek 1251–1266, rycerz 1268–1288 w Minden, miał synów Waltera, Eckericha w 1284 w Hausbergen k.