Wizytował również uczelnie w Lund, Uppsali i Göteborgu, po powrocie do Polski przedstawił pracę habilitacyjną „Badania kliniczne i doświadczalne nad przydatnością elektronystagmografii w ocenie czynności narządu przedsionkowego” i uzyskał stanowisko docenta. 16 marca 1969 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego i objął stanowisko kierownika Kliniki Otolaryngologicznej Akademii Medycznej w Warszawie. W 1976 został profesorem zwyczajnym. Główne kierunki badań: audiometria odpowiedzi elektronicznych i mikrochirurgia ucha, otoneurologia, audiologia; najbardziej znana praca – Otolaryngologia kliniczna (1977).
Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 42-6-10,11).
Ordery i odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju” Brązowy Medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju” Odznaka honorowa „Za Wzorową Pracę w Służbie Zdrowia” Złota Odznaka honorowa „Za Zasługi dla Warszawy”
Przypisy
Bibliografia Wielka Encyklopedia PWN red. Jan Wojnowski, Warszawa 2001, t. 4, s.