W pierwszej połowie XVII wieku do Biecza sprowadzono konwent reformatów. Byli oni początkowo osadzeni w drewnianym kościele św. Jakuba, jednak ze względu na podmokły i narażony na wylewy rzeki Ropy teren, Reformaci prosili o nowe lokum. Postanowiono przekazać zakonnikom zamek, a starostwo przenieść do budynku wójtowskiego. Na decyzję złożyły się na nie tylko starania zakonników, bowiem zamiana siedziby leżała także w interesie starostwa. Zamek znajdował się poza murami miasta, a w obrębie murów księgi byłyby bezpieczniejsze. Dzięki pomocy starosty bieckiego, Jana Wielopolskiego, sprawę poruszono w czasie sejmiku w Proszowicach. 25 sierpnia 1639 zapadła tam decyzja, aby ze względu na bezpieczeństwo ksiąg grodzkich i ziemskich przenieść siedzibę starostwa.
„Pomienione księgi grodzkie i ziemskie bieckie do miasta Biecza na wójtostwo z grodu teraźniejszego przeniesione były, które wójtostwo na zamek i gród obieramy na czasy wieczne, aby sądy grodzkie staroście, roki i kwerele tamże odprawiały się.