deklarację martinską, która głosiła:
Rada narodu czechosłowackiego żyjącego w granicach Węgier deklaruje: Naród słowacki, zarówno poprzez język jak i historię kultury, jest częścią niepodzielnego narodu czechosłowackiego.[…]
Dla negocjującego w Wersalu triumwiratu Beneša, Masaryka i Štefánika przedstawianie Czechów i Słowaków jako jednego narodu miało także wymiar praktyczny, bowiem mocarstwom układającym nowy porządek europejski łatwiej było zaakceptować nowe państwo z 64,4% dominantą czechosłowacką ze sporymi mniejszościami (22,9% Niemców, 5,5% Węgrów, 3,4% Rusinów) niż kolejne wielonarodowe państwo w miejsce upadłej monarchii Habsburgów.
W okresie pierwszej republiki czechosłowakizm był oficjalną ideologią państwa, wyrażoną m.in. w preambule konstytucji z 29 lutego 1920 roku, której pierwsze słowa brzmiały My, naród czechosłowacki. Uchwalona tego samego dnia ustawa językowa określała, że Język czechosłowacki jest oficjalnym językiem państwowym republiki, chociaż z językoznawczego punktu widzenia jako taki nie istniał.