Czechosłowakizm nigdy nie zyskał pełnego poparcia wśród Słowaków. Część tamtejszych polityków od początku domagała się autonomii dla swego kraju w ramach wspólnego państwa. Wobec śmierci Štefánika w katastrofie lotniczej w 1919 zabrakło słowackiego głosu w elitach HraduOkreśleniem Hrad w okresie międzywojennym nazywano grupę skupioną wobec prezydenta Republiki, Masaryka, która wywierała znaczny wpływ na politykę państwa mimo zmieniających się koalicji rządowych.. Wraz z rosnącym rozczarowaniem centralistyczną i sekularną polityką rządu praskiego wśród w większości katolickich Słowaków rosło rozgoryczenie wspólnym państwem. Aż do uchwalenia reformy administracji w 1927 rządy na Słowacji sprawował „minister pełnomocny dla zarządu Słowacji” wyznaczany przez władze praskie. Wyrazicielem tego rozgoryczenia była głównie znaczna choć zwykle opozycyjna Słowacka Partia Ludowa ks. Andreja Hlinki. Nastroje te jeszcze bardziej wzmogła tzw. afera Vojtecha Tuki, który starał się podważyć wagę deklaracji martinskiej oraz skandal związany z obchodami 1000-lecia chrześcijaństwa na Słowacji, gdzie tłum wymógł na rządowej delegacji z Pragi przemowę niezaproszonego do Nitry ks. Hlinki, ówcześnie najpopularniejszego słowackiego polityka.