Po roku 1920 część Stanowczych Chrześcijan znalazła się w Czechosłowacji. Po 1948 i dojściu do władzy komunistów, Stanowczy Chrześcijanie zostali zmuszeni do przyłączenia się do jednego z oficjalnie uznanych przez państwo związków wyznaniowych. W tym celu prowadzone były rozmowy z ewangelikami oraz metodystami, jednak nie przyniosły one pozytywnych rezultatów z uwagi na chęć zachowania przez Stanowczych własnej specyfiki wyznaniowej oraz autonomicznego charakteru po przyłączeniu do tych kościołów. Ostatecznie członkowie działających tu zborów w Gródku, Nieborach, Suchej Górnej i Żukowie Dolnym weszli 10 kwietnia 1951 w struktury zboru w Ostrawie należącego do Jednoty Czeskobraterskiej wraz z całym majątkiem tych wspólnot. Jednak z uwagi na odrębną duchowość Stanowczych Chrześcijan, niedostosowywanie się do prawa wewnętrznego Jednoty oraz prowadzenie przez nich nabożeństw w prywatnych mieszkaniach, dochodziło do częstych konfliktów i wykluczania niektórych przedstawicieli Stanowczych z Jednoty Braterskiej.