W 1958 przewodniczący Jednoty, Jan Urban, postanowił o zorganizowaniu akcji w celu likwidacji ich specyfiki wyznaniowej.
Z uwagi na trudną sytuację wiernych reprezentujących zielonoświątkowe skrzydło kościoła oraz ze względu na ograniczenia wolności religijnej w Czechosłowacji, na przełomie 1961 i 1962 roku pojawiła się myśl o przesiedleniu się do Polski. W 1962 podczas spotkania biblijnego mającego miejsce w Nieborach Józef Konderla wygłosił proroctwo: Lud Boży na ziemi cieszyńskiej jest prześladowany. Jego egzystencja jest zagrożona. Trzeba stąd wyjść. Było ono rozumiane przez wiernych na dwa sposoby. Pierwsza grupa uważała, że odnosi się ono do opuszczenia przez Stanowczych Chrześcijan struktur Jednoty Braterskiej w celu uniknięcia utraty odrębnej tożsamości religijnej i narodowościowej. Inni widzieli natomiast w nim polecenie opuszczenia Śląska Cieszyńskiego. Wobec żywych kontaktów wiernych z współwyznawcami z polskiej części regionu, poselstwo to wywarło oddziaływanie również pośród części wiernych polskich zborów Śląska Cieszyńskiego.
W 1963 powstał Komitet Przygotowawczy ds. Zbiorowego Przeprowadzenia, który prowadził rozmowy z władzami w celu uzyskania pozwolenia na emigrację. Rząd czeski odnosił się niechętnie do tej inicjatywy.