Sprawa się odwlekała, a w ich gronie pojawili się zwolennicy ruchu Williama Branhama.
Jesienią 1963 Stanowczy Chrześcijanie opuścili Jednotę Czeskobraterską, a w grudniu tego roku wystąpili z wnioskiem o rejestrację Kościoła Stanowczych Chrześcijan. W dniach 20–22 marca 1964 w Żukowie planowany był pierwszy synod, jednak w nocy z 19 na 20 marca osoby go organizujące zostały aresztowane. Zorganizowany został następnie synod w Nieborach, w którym udział wzięli również delegaci władz, nakazujący Stanowczym powtórne przyłączenie się do jednego z zarejestrowanych dotychczas kościołów. Wobec odpowiedzi odmownej, przywódcy wspólnoty zostali aresztowani, a domy modlitwy zamknięto. Nabożeństwa od tej pory prowadzone były w domach wiernych.
Wobec tak niekorzystnego położenia, postanowiono ostatecznie o wyjeździe z Czechosłowacji. Zaprzestano jednak starań o zgodę na zbiorową emigrację, a zamiast tego rozpoczęto składanie wniosków o indywidualne wyjazdy. Dzięki zmianie sposobu ubiegania się o wyjazd wielu z wiernych pozyskało pozwolenia na emigrację.