Stronnictwo ziemskie było gotowe uznać Zygmunta Luksemburczyka (poprzez jego żonę, Marię, córkę Ludwika Węgierskiego – układy ze szlachtą i duchowieństwem polskim zawarte za życia Ludwika gwarantowały sukcesję tronu polskiego jednej z jego córek) pod warunkiem złożenia przysięgi, że wraz z żoną będzie stale rezydował w Krakowie oraz że usunie Domarata z Iwna ze stanowiska. Spotkało się to z ostrym sprzeciwem Grzymalitów i zapoczątkowało kilka lat niepokojów, walk, zajazdów i napadów.
Ziemie wielkopolskie były łupione przez obie walczące strony, walki rozpoczęły się w grudniu 1382 roku. Nieliczne siły starosty wielkopolskiego miały oparcie w kilku zamkach i miastach Wielkopolski – były to m.in. warownie: kaliska, poznańska, zbąszyńska, międzyrzecka, nakielska, pyzdrska, kębłowska oraz miasta: Poznań, Kalisz, Pyzdry, Koźmin. Mieszczanie Poznania, Pyzdr i Kalisza szybko przeszli na stronę zbuntowanego przeciw staroście rycerstwa. Krótkie oblężenie zamku w Pyzdrach zakończyło się kapitulacją i wolnym wyjściem jego załogi.