Na ziemiach polskich nurt braci zamkniętych zaczął być obecny końcem XIX wieku, kiedy poglądy te rozpoczęły przyjmować zamieszkałe tu osoby narodowości niemieckiej, będące dotychczas ewangelikami. Polskojęzyczny zbór braci zamkniętych powstał przed I wojną światową w Warszawie i został założony przez niewielką grupę osób jako „Zrzeszenie Zwolenników Nauki Pierwotnych Chrześcijan”. Po zakończeniu wojny jego członkami stało się dwóch byłych księży katolickich: Wacław Żebrowski (uprzednio duchowny mariawicki, a wcześniej rzymskokatolicki) oraz Stefan Bortkiewicz. Doszło wówczas do uaktywnienia się działalności wspólnoty, która rozpoczęła pozyskiwanie kolejnych nowych członków. Kolejnym dawnym księdzem rzymskokatolickim, który wstąpił do grupy był Antoni Przeorski, który rozpoczął następnie wydawanie czasopisma braci zamkniętych „Chrześcijanin”. Działalność Stefana Bortkiewicza we wspólnocie była krótkotrwała, przeszedł on następnie do Kościoła Metodystycznego i zaangażował się w działalność misyjną tego wyznania. Po nim grupę opuścili kolejni bardziej aktywni członkowie, a w związku z brakiem środków finansowych wydawanie czasopisma „Chrześcijanin” zostało zakończone.