Do Zrzeszenia Zwolenników Nauki Pierwotnych Chrześcijan przyłączały się kolejne grupy, w konsekwencji czego przekształcone zostało ono w luźną federację placówek, która zrzeszała około 200 wiernych w Czeladzi, Jaworzu, Krakowie, Królewskiej Hucie, Lublinie, Nowym Sączu, Oświęcimiu, Piotrkowie, Tarnowie i Warszawie-Pradze. Do lat 30. XX wieku powstały również zbory m.in. w Cieszynie, Gliwicach, Katowicach, Orzeszu i Świętochłowicach. Wywodziły się one zarówno z ugrupowania braci zamkniętych, jak i braci otwartych. Nabożeństwa prowadzone były głównie w mieszkaniach prywatnych. Własną siedzibę posiadał jedynie zbór w Warszawie, jednak z powodów finansowych wynajmował ten lokal Misji Barbikańskiej wśród Żydów, prowadząc w nim nabożeństwa jedynie w wypadku jego niewykorzystywania przez Misję.
Zrzeszenie Zwolenników Nauki Pierwotnych Chrześcijan po zakończeniu II wojny światowej jako wspólna organizacja braci zamkniętych i braci otwartych funkcjonowało krótkotrwale. W dniach 24–27 maja 1945 z inicjatywy Kościoła Chrześcijan Baptystów w Warszawie zostało zorganizowane spotkanie wspólnot ewangelikalnych, w którym udział wzięli m.in. przedstawiciele braci zamkniętych i braci otwartych.