Henryk VII z Blizną (brzeski) (ur. pomiędzy 1343 a 1345, zm. 11 lipca 1399) – od 1361/1362 koregent w dzielnicy ojca, książę w Niemczy od 1395, brzesko-oławski od 1398.

Henryk VII był starszym synem (a drugim dzieckiem) księcia brzeskiego – Ludwika I i księżniczki żagańskiej Agnieszki.

W niemal współczesnej „Kronice Legnickiej” Henrykowi zostało przypisane określenie „z Blizną”, które przyjęto później przez historiografię jako przydomek. Miano to miało pochodzić od rany na twarzy zadanej księciu w bliżej nieznanych okolicznościach (ok. 1373 r.), w związku z którą istniała nawet duża obawa o życie Henryka.

Henryk po raz pierwszy w dokumentach pojawia się dopiero w 1358 r. i mimo osiągnięcia wieku sprawnego do rządów – aż do 1395 r. (mając już przeszło pięćdziesiąt lat życia), nie otrzymał własnej dzielnicy. Powodem tego stanu rzeczy była polityka Ludwika I brzeskiego, który nie chciał dodatkowo rozdrabniać i tak już niewielkiej dzielnicy, nad jaką przyszło mu panować. W zamian od 1360 lub 1361 r. Henryk VII został dopuszczony do formalnych współrządów z ojcem.

Nie znajdujemy śladów, by Henryk protestował i domagał się wydzielenia osobnego władztwa.