Francja mały|Demonstracja w Paryżu w 1934. Na zdjęciu widoczny transparent z napisem „Precz z faszyzmem” () Rozwój francuskiego antyfaszyzmu przyspieszył w latach 30. XX wieku wraz z nasileniem działalności ugrupowań skrajnej prawicy i kryzysem politycznym III Republiki. Szczególne znaczenie miały zamieszki z 6 lutego 1934 w Paryżu, w których uczestniczyły m.in. prawicowe ligi, a które przez część francuskiej lewicy zostały odebrane jako próba obalenia republikańskiego porządku. W następstwie tych wydarzeń partie socjalistyczne i komunistyczne oraz związki zawodowe zaczęły zacieśniać współpracę przeciwko skrajnej prawicy. Proces ten doprowadził do powstania Frontu Ludowego, który połączył socjalistów, komunistów i organizacje pracownicze w szerokim sojuszu przeciwko faszyzmowi. Istotną rolę w mobilizacji antyfaszystowskiej odegrały również środowiska anarchistyczne, które uczestniczyły w pozaparlamentarnych akcjach przeciwko skrajnej prawicy, choć część anarchistów krytykowała jednocześnie podporządkowanie ruchu antyfaszystowskiego strategii partii politycznych.