Nurty chrześcijańskiej refleksji filozoficznej Ujmując szeroko filozofię chrześcijańską, jej początków można szukać w filozofii patrystycznej. Filozoficznie większe znaczenie ma filozofia chrześcijańskiego Wschodu, jako bardziej oryginalna i teoretyczna. Duże znaczenie dla rozwoju myśli chrześcijańskiej miały polemiki z heterodoksyjnym gnostycyzmem, odnowionym w neoplatońskim duchu pogaństwem i manicheizmem. Najwybitniejszymi filozofami patrystycznymi byli św. Augustyn, Orygenes, Klemens z Aleksandrii, Tertullian, Ireneusz z Lyonu i ojcowie kapadoccy.
Wraz z upadkiem Rzymu tradycja refleksji filozoficznej na Zachodzie zanika. Filozofia o charakterze chrześcijańskim praktykowana jest przez filozofów bizantyjskich. Wraz z upadkiem Konstantynopola znaczenie refleksji filozoficznej w prawosławiu zmalało, ale duża część tradycji bizantyjskiej rozpowszechniła się w renesansowych Włoszech.
Na Zachodzie stopniowe odrodzenie filozofii przypada na przełom VIII i IX w. (renesans karoliński), a szczególnie na wiek XI i XII (renesans XII wieku). Praktycznie cała zachodnioeuropejska filozofia średniowieczna ma charakter chrześcijański i w znacznym stopniu podporządkowana jest teologii („philosophia ancilla theologiae”).