Koniec średniowiecza nie oznaczał końca wpływów chrześcijaństwa na filozofię. Rozwija się filozofia związana z protestantyzmem. W nowożytności, doktryna chrześcijańska, jak i chrześcijański Bóg pełnią ważną rolę u tak różnych filozofów jak Kartezjusz, Immanuel Kant czy Søren Kierkegaard.
W XX wieku następuje rozwój neotomizmu, kontynuującego tradycje średniowieczne. Do chrześcijaństwa odwołuje się także personalizm chrześcijański (Jacques Maritain, Pierre Teilhard de Chardin) czy francuska filozofia ducha (Louis Lavelle). Wiele dwudziestowiecznych stanowisk filozoficznych miało również swoje chrześcijańskie oblicze (np. egzystencjalizm chrześcijański Gabriela Marcela, fenomenologia Józefa Tischnera, czy związana z marksizmem teologia wyzwolenia). Bardzo ważną rolę pełni chrześcijaństwo w filozofii rosyjskiej, szczególnie u myślicieli .
Etyka chrześcijańska
Podobnie jak filozofia chrześcijańska, etyka chrześcijańska nie jest pojęciem jednoznacznym. W szczególności, podziały wewnątrz chrześcijaństwa są podstawą dla odmiennych etyk. Również w ramach poszczególnych odłamów chrześcijaństwa, poszczególne tradycje teologiczne i filozoficzne, znajdowały swoje odbicie w odrębnych doktrynach etycznych. W katolicyzmie dominującą doktryną etyczną jest tomizm.