Meble, które można oglądać w salach renesansowych, pochodzą z warsztatów włoskich.
Skrzydło północne zamku królewskiego uległo pożarowi w 1595 i w następnych latach zostało odnowione przez Jana Trevano na zlecenie króla Zygmunta III Wazy. Przebudowa zupełnie zmieniła wnętrza, które utrzymano w monumentalnym i poważnym stylu baroku ówczesnego, zwanego niekiedy stylem Wazów.
Oryginalne plafony zdobiące stropy zamkowe nie przetrwały do naszych czasów i odtworzone zostały jedynie ich ramy. Zdobiące je obrazy w latach 1929–1937 malowali różni artyści, między innymi Feliks Szczęsny Kowarski i Leonard Pękalski.
Zachowała się znaczna część autentycznej kamieniarki z przełomu XVI i XVII wieku wykonanej w brązowym marmurze oraz stiukowe dekoracje sklepień w kaplicy i gabinecie króla.
Wyposażenie sal reprezentacyjnych Do powyższych elementów nawiązał Adolf Szyszko-Bohusz kierujący pracami renowacyjnymi w okresie międzywojennym. Ściany pokryto kurdybanem z początku XVIII pochodzącymi z Pałacu na wodzie w Moritzburgu w Saksonii, zakupione w okresie międzywojennym od wiedeńskiego antykwariusza Szymona Szwartza.