Fenicjanie Najstarsza ludność obszaru Fenicji jest zupełnie nieznana. W III tysiącleciu p.n.e. tereny te zamieszkiwali już Fenicjanie. Według Herodota przybyli oni znad Morza Czerwonego przez Syrię, natomiast według niektórych starożytnych geografów pochodzili znad Zatoki Perskiej. Ok. roku 2750 p.n.e. Fenicjanie założyli w Tyrze świątynię Melkarta. Wynika z tego, że przybyli na wybrzeże Morza Śródziemnego na początku trzeciego tysiąclecia, prawdopodobnie z południa, jako fala ludów semickich i tak właśnie w oparciu o język klasyfikuje się Fenicjan. W 1920 r. postawił tezę, że Fenicjanie należeli do tzw. Ludów Morza (do których zaliczano m.in. dawnych Kreteńczyków, Etrusków, Sykulów) i że przybyli w trzecim tysiącleciu do Fenicji, podbijając zamieszkałych tam Semitów. Lud ten prowadził na Morzu Śródziemnym handel i zakładał kolonie. Dopiero ok. 1200 p.n.e. jego miejsce ponownie zajęli Semici. Autran powołuje się przede wszystkim na nazwy miejscowości takich jak Jordan, Hermon, Tyr, Byblos, które nie są semickie. Na egipskich malowidłach Fenicjanie są przedstawieni w kolorze czerwonym, podobnie jak Egipcjanie czy Etiopowie, nie w kolorze żółtym, w którym zwykło się przedstawiać Semitów. Jednak listy z el-Amarna dowodzą, że ok. 1400 r. p.n.e.