Fenicję zamieszkiwał lud prawie czysto semicki.
Język fenicki
Język fenicki należy do kananejskiej gałęzi pn.-zach. grupy języków semickich. Blisko spokrewniony z językami: punickim, hebrajskim, moabickim, amonickim i edomickim. Znany jest przede wszystkim z licznych napisów, które znajdowano w wielu miejscowościach nad Morzem Śródziemnym. Najstarsze z napisów pochodzą z IX w. p.n.e., ale większość jest z V w. p.n.e. lub późniejsza. Napisy te są na ogół krótkie, samogłoski nie są oznaczane, a treść napisów mało urozmaicona. Z tego względu język Fenicjan jest mało znany.
Pomiędzy IV a II wiekiem p.n.e. język fenicki wyszedł z użycia, choć w piśmie był używany jeszcze w II wieku n.e. Dialektem języka fenickiego był język punicki używany w Kartaginie, który jako język neopunicki przetrwał na terenie Afryki do IV wieku n.e., wyparty całkowicie dopiero w VII wieku przez język arabski.