jest to jednak współczesna konwencja, nie nadaje się więc do analizy z punktu widzenia językoznawstwa historycznego. Nie można też zrekonstruować brzmienia wyrazów w tych językach na podstawie analizy porównawczej istniejących obecnie języków semickich, ponieważ poszczególne języki semickie wykształciły własne systemy uściślania znaczenia i formy gramatycznej wyrazu za pomocą określonych samogłosek. Przykładowo utworzenie przymiotnika mądry od prasemickiego rdzenia *km (=być mądrym) wymaga w języku arabskim zastosowania wzoru XaXīX, a więc akīm (حكيم), natomiast w języku hebrajskim wzoru XaXaX, a więc akam (חָכָם). Z tego też względu udało się zrekonstruować w języku prasemickim najczęściej jedynie same rdzenie wyrazów – owo zestawienie spółgłosek, będące nośnikiem znaczenia wyrazu. Aczkolwiek udało się zrekonstruować pełny system fonemów języka prasemickiego, trudno wyrokować o konkretnej funkcji poszczególnych samogłosek w uściślaniu znaczenia wyrazu. Nieliczne rekonstrukcje form poszczególnych wyrazów, w odróżnieniu od rekonstrukcji rdzeni, są więc bardzo dyskusyjne.