Żydzi w Raciborzu – ludność żydowska pojawiła się w Raciborzu około XI wieku. Podczas II wojny światowej większość Żydów trafiła do obozów koncentracyjnych, które przeżyli tylko nieliczni. Po zakończeniu wojny niewielu z ocalałych zdecydowało się wrócić do rodzinnego miasta.
Historia thumb|right|300px|Na tym skwerze znajdowała się synagoga
thumb|300px|Brama na cmentarz żydowski Pierwsza, pisemna wzmianka o ludności żydowskiej w Raciborzu pochodzi z drugiej połowy XI w. w postaci notatki jednego z księży franciszkanów ze Starej Wsi (obecnie dzielnica Raciborza), że w miejscu kościoła św. Mikołaja znajdowała się kiedyś bożnica żydowska. Racibórz, do X w., należał do Państwa Wielkomorawskiego, w którym Żydzi mogli swobodnie zamieszkiwać. Ksiądz Augustyn Weltzel wskazuje, że pierwsi raciborscy Żydzi mogli pochodzić z położonego nad dolnym Dunajem państwa Chazarów, a dopiero kilkadziesiąt lat później dołączyli do nich Żydzi pochodzący z Niemiec. Marcus Brann podaje, że w 1367 r. Żydzi zamieszkiwali w Raciborzu ulicę Sukienniczą (obecnie ul. Solna) położoną nieopodal murów miejskich. U zbiegu dzisiejszych ulic: Solnej i Leczniczej (dawniej Żydowskiej – niem. Judengasse) stała pierwsza synagoga, pochodząca wg Weltzela z 1435 r. W 1379 r. Żydzi zamieszkiwali część miasta położoną na zachód od rynku. W XIV w.