podatek tolerancyjny opłacany przez każdego członka gminy żydowskiej. Nadano im wtedy bardzo ważny przywilej, czyli wolność handlu domokrążnego z wyjątkiem terenu miast: Prudnika, Głubczyc, Raciborza, Koźla, Opola i Nysy. W 1791 r. śląscy Żydzi musieli przybrać nazwiska, co pomogło w asymilacji z resztą ludności. W 1798 r. cech raciborskich guzikarzy odnotował, że przyjął na członka Michała Neissera wyznania mojżeszowego. W tym czasie, wg kronikarzy, w mieście było już około 30 domów należących do Żydów. Pod koniec XVIII w., kiedy sporządzono pierwszy oficjalny spis ludności, w Raciborzu mieszkało 17 Żydów. W tamtym czasie obszar miasta ograniczał się do obecnego centrum, a wyznawcy religii mojżeszowej zamieszkiwali obszary podmiejskie, głównie Ostróg. Gmina ostrowska musiała być liczna, o czym świadczy wybudowanie synagogi lub domu modlitwy z mykwą w 1786 r. w pobliżu miasta. W 1847 r. liczba ludności żydowskiej w Raciborzu wzrosła do 777 osób, a w 1872 r. powiększyła się do 1,2 tys. ludzi, u schyłku XIX w. wynosiła już 1,5 tys. Wzrost liczby ludności był wynikiem migracji Żydów z Królestwa Kongresowego na przygraniczne tereny niemieckie spowodowanej prześladowaniami w Rosji i dobrymi warunkami prowadzenia biznesu i osiedlania się w Prusach.