thumb|100px|Valery Giscard d’Estaing Wybory prezydenckie we Francji roku 1974, podobnie jak poprzednią elekcję z roku 1969, uznać można za wybory przedterminowe, gdyż urzędujący prezydent Georges Pompidou zmarł po pięciu latach sprawowania rządów w Pałacu Elizejskim. Podobnie jak poprzednim razem tymczasowym prezydentem (franc. President Par Interim) z urzędu został konkurent Pompidou w drugiej turze Alain Poher, który tym razem nie kandydował.

Czołowi kandydaci Jacques Chaban Delmas Były premier (1969-1972), który niemal automatycznie został przywódcą gaullistów po śmierci prezydenta. Chaban miał za sobą, mimo niezbyt jak na polityka zaawansowanego wieku (urodzony w 1915), bogatą karierę. Był kilkakrotnie ministrem w okresie IV Republiki (choć pozostał niezmiennie lojalny wobec generała Charles’a de Gaulle’a i wydatnie przyczynił się do jego powrotu do władzy w roku 1958). Ponadto w latach 1958-1969 był pierwszym przewodniczącym Zgromadzenia Narodowego Piątej Republiki oraz merem Bordeaux (1947-1995, nie pobity dotychczas rekord we francuskiej polityce). W czasie wojny był członkiem ruchu oporu i dosłużył się stopnia generała brygady. To właśnie on przyjmował kapitulację niemieckiego garnizonu Paryża w 1944.