Chaban należał do tzw. liberalnych lub lewicowych gaullistów, którzy popierali ideę partycypacji de Gaulle’a. Potem, jako premier, próbował realizować nowoczesne koncepcję, co skonfliktowało go z konserwatystą Pompidou, który zastąpił go w 1972 Pierre’em Messmerem.
Pozycję tego dobrze znanego i popularnego polityka wyraźnie osłabił już na starcie fakt, iż rozpoczął kampanię jeszcze przed pogrzebem Pompidou, a także „bunt” tzw. Klanu Pompidoulistów pod wodzą młodego członka rządu Jacques’a Chiraca.
Francois Mitterrand Ten przedstawiciel lewicy socjalistycznej był również dobrze znaną, popularną, ale i kontrowersyjną figurą na francuskiej scenie politycznej. W okresie IV Republiki wielokrotnie pełnił urząd ministra w różnych gabinetach. Przy dojściu de Gaulle’a do władzy w 1958 poparcia udzielili mu wszyscy znaczący politycy, poza komunistami i właśnie Mitterrandem, który oświadczył, iż tak długo nie poprze generała, dopóki „nie potępi on puczystów z Algierii”.