Problem małego zaplecza został rozwiązany za sprawą „buntu”, do jakiego doszło wewnątrz partii gaullistowskiej. Bardziej konserwatywni jej członkowie (zwolennicy Pompidou), którym przewodził młody minister Jacques Chirac wprost odmówili poparcia Chabanowi i udzielili go Giscardowi (Chirac został potem jego premierem, ale potem poróżnił się i w taki sam sposób doprowadził do jego porażki w 1981, popierając w drugiej turze Mitterranda).

Pierwsza tura (5 maja 1974) Kandydat Partia Liczba głosów Procent głosów François Mitterrand Partia Socjalistyczna (PS) 11 044 373 43,24% Valéry Giscard d’Estaing Niezależni Republikanie (RI) 8 326 774 32,60% Jacques Chaban-Delmas Unia Demokratów Republiki (UDR) 3 857 728 15,10% Jean Royer Związany z gaullistami 810 540 3,17% Arlette Laguiller Lutte Ouvrière (Walka Robotnicza) 595 247 2,33% René Dumont Ekolodzy 337 800 1,32% Jean-Marie Le Pen Front Narodowy (FN) 190 921 0,74% Émile Muller Niezależny 176 279 0,69% Alain Krivine Rewolucyjna Liga Komunistyczna (LCR) 93 990 0,36% Bertrand Renouvin Nowa Akcja Rojalistyczna (NAR) 43 722 0,17% Jean-Claude Sebag Europejscy Federaliści 42 007 0,16% Guy Héraud Europejscy Federaliści 19 255 0,07%

Druga tura (19 maja 1974) Prezydent: Valéry Giscard d’Estaing Przeciwnik: François Mitterrand Głosy: Zwycięzca: 13 396 203 (50,81%) Przeciwnik: 12 971 604 (49,19%)

Kategoria:1974 we Francji 1974 Francja