Valery Giscard d’Estaing Również był politykiem dobrze znanym i doświadczonym (dwukrotny minister finansów). Ale nie posiadał większego zaplecza, jak kandydaci gaullistów i lewicy, poza niewielkim ugrupowaniem Niezależnych Republikanów, którzy popierali rządy de Gaulle’a i Pompidou (na słynnej zasadzie: tak, ale...). Giscard miał opinię polityka dążącego do reform. Był jednocześnie w większym stopniu (jak na warunki francuskie oczywiście) liberałem gospodarczym, ale i społecznym reformatorem (jako prezydent dopuścił możliwość przerywania ciąży i obniżył wiek uprawniający do głosowania). Ponadto cieszył się opinią polityka proeuropejskiego, dążącego do integracji i współpracy we Wspólnocie Europejskiej (dziś określa się jako zwolennik idei Stanów Zjednoczonych Europy) Notabene Mitterrand plasował się pod tym względem bardzo podobnie, czego i on dowiódł potem jako szef państwa.
Giscard początkowo rozważał możliwość ubiegania się o schedę po de Gaulle’u w 1969, ale ostatecznie poparł Pompidou, który na powrót mianował go ministrem finansów. Wedle wielu Giscard chciał ubiegać się o swój mandat po odejściu Pompidou.