Z niewielkim (nieznaczącym) zainteresowaniem spotyka się też implementacja protokołów innych niż TCP/IP.
„Gniazdka Windows” (Windows Sockets) opierają się na gniazdkach BSD, ale dostarczają dodatkową funkcjonalność pokrywającą standardowy model programowania systemu Windows. Choć WSA udostępnia większość cech gniazdek BSD, część nie jest zaimplementowana głównie ze względu na fundamentalne różnice między systemem Windows a rodziną Unix. Wszystkie nazwy funkcji API zaczynają się od przedrostka WSA, np. WSAGetHostByName() dla funkcji znajdującej nazwę hosta. Warto zwrócić uwagę na fakt, że gniazdka Windows rozszerzyły funkcjonalność gniazdek BSD o tzw. „gniazdka nieblokujące” (asynchroniczne) – dostęp do nich uzyskuje się, dodając WSAAsync przed nazwą funkcji, np. WSAAsyncGetHostByName().
Jednym z celów projektowych gniazdek Windows była relatywna łatwość przenoszenia aplikacji sieciowych z systemu Unix na Windows – uważano, iż API przydatne tylko w nowo tworzonych aplikacjach, nie jest wystarczające, w związku z czym gniazdka Windows posiadają dodatkowe elementy pomocne przy przenoszeniu programów. Na przykład, w systemach z rodziny Unix, aplikacje mogą używać tej samej zmiennej errno do odczytu błędów sieciowych, jak i błędów wykrytych w standardowej bibliotece C.