W okresie kilkunastoletniego pobytu w Ustrzykach Dolnych i Lesku spisywał dzieła ze zbiorów Krasickich w Lesku i urządzał z nich wystawy. Opracował książeczkę pt. Historie niektóre Ziemi Sanockiej, wydaną w 1938, w której znalazły się także reprodukcje jego akwarel i fotografii artystycznych. W okresie okupacji niemieckiej brał udział w pracy podziemnej. W latach 1946–1947 pracował jako nauczyciel malarstwa w Szkole Malarskiej w Jarosławiu. Od 1949 był członkiem sekcji malarskiej Związku Polskich Artystów Plastyków w Krakowie, następnie w Rzeszowie. W 1948 został powołany na kustosza Muzeum Diecezjalnego w Przemyślu. W związku z tym odbył kilkakrotnie krótkie praktyki z zakresu konserwacji obrazów i rzeźb u prof. Jana Hoplińskiego (1947, 1948, 1957, 1958). Przeprowadził wiele konserwacji zabytków sztuki tak w Muzeum Diecezjalnym jak i na terenie diecezji (m.in. odrestaurowywał figurę św. Antoniego Padewskiego ze zburzonego kościoła OO. Franciszkanów w Jaśle). W latach 1952–1956 przewodził pracom związanym z wstawieniem witraży zaprojektowanych przez Józefa Mehoffera dla prezbiterium archikatedry przemyskiej. Przez wiele lat był członkiem Komisji Artystycznej przy Kurii Biskupiej w Przemyślu. Wykładał sztukę kościelną w Seminarium Duchownym w Przemyślu. W 1955 przeprowadził renowację obrazu NMP Strzyżowskiej.