Następnie w latach 1927-1932 był katechetą w Lesku•. W latach 1930–1932 był dyrektorem Szkoły Zawodowej w Lesku. W 1932 wykonał portrety malarskie burmistrzów Leska oraz wizerunek herbu miasta, umieszczone w sali posiedzeń w gmachu Rady Miejskiej. W mieście zaangażował się w działalność kulturalną, został pierwszym prezesem Towarzystwa Miłośników Sceny i Teatru. Był członkiem leskiego koła Towarzystwa Szkoły Ludowej. Wykonał dekoracje wnętrz budowanego na początku lat 30. siedziby Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Lesku. W styczniu 1933 przeszedł na emeryturę. Zamieszkał w Jarosławiu.

Kilkakrotnie (w latach 1912, 1930, 1932, 1934) wyjeżdżał za granicę: do Włoch, Szwajcarii, Francji, Austrii, Niemiec i Danii, gdzie w muzeach studiował sztukę. W 1930 pracował przy odnawianiu katedry płockiej. Wykonał sam lub wspólnie z prof. Marianem Strońskim polichromię dla ok. 15 kościołów, m.in. w Majdanie Królewskim, Nienaszowie i Majdanie Sieniawskim. Uprawiał też malarstwo sztalugowe, malując obrazy religijne, portrety, kwiaty. Jego malarstwo było raczej tradycyjne, naturalistyczne. W maju 1930 prezentował swoje prace malarskie na wystawie obrazów i rzeźby w Sanoku•• i Rzeszowie (1934, 1948, 1949). Wygłaszał odczyty z zakresu teorii i historii sztuki, prowadził teatry amatorskie.