Przy ocenie zabytkowości środków transportu istotny jest także stopień zachowania oryginalnej substancji, zwłaszcza brak zasadniczych zmian podwozia, układu kierowniczego, układu hamulcowego i silnika. W literaturze naukowej zaproponowano, aby za ważną cezurę „minionej epoki” w odniesieniu do pojazdów uznać lata 1989–1991, wiążąc je ze zmianą sposobu produkcji środków transportu i globalizacją łańcuchów dostaw; z perspektywy polskiej za szczególnie istotny uznano rok 1989. Pojazdy młodsze również mogą być uznane za zabytkowe, jeżeli stanowią świadectwo konkretnego i istotnego społecznie zdarzenia, np. historycznego, sportowego, technologicznego albo związanego z masową produkcją. Jest to jedynie pogląd doktrynalny wynikający z wykładni przepisu definiującego zabytek.
Środek transportu o dużej wartości historycznej i materialnej – są to obiekty opisane w ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkamiUstawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, art. 51 ust. 1 pkt 14.. Ustawa przewiduje w tym przypadku progi dotyczące środków transportu niewpisanych do rejestru zabytków, ale spełniających kryterium wieku i wartości: więcej niż 50 lat oraz wartość wyższą niż 32 000 zł.