Michele Alboreto (ur. 23 grudnia 1956 w Mediolanie, zm. 25 kwietnia 2001 na torze Lausitzring, w pobliżu Chociebuża) – włoski kierowca wyścigowy, kierowca Formuły 1 w latach 1981–1994.
Kariera Rozpoczął karierę w 1976 roku we własnoręcznie zaprojektowanym bolidzie. Pojazd nazwany został CMR i brał udział w wyścigach Formuły Monza. Alboreto nie osiągnął tam jednak sukcesów. W 1978 przeniósł się do Formuły 3, a rok później ukończył mistrzostwa włoskiej edycji na trzecim miejscu. W 1980 roku dostał się do Europejskiej Formuły 3, jednocześnie biorąc udział w wyścigach wytrzymałościowych dla Lancii. W 1981 roku wygrał tytuł mistrza w Europie, co spowodowało jego awans do zespołu Formuły 2 – Minardi. Podtrzymując swoje powiązania z Lancią wygrał Sześć Godzin Watkins Glen razem z Riccardo Patrese. Michele odniósł jedyne zwycięstwo w historii Minardi w Formule 2 na torze Misano. Alboreto zadebiutował w F1 podczas Grand Prix San Marino w 1981. Jeździł w zespole Tyrrell. W tej stajni wyścigowej Włoch dał ostatnie zwycięstwo słynnemu silnikowi Cosworth DFV (ostatnie z 155) podczas Grand Prix USA w Detroit w 1983 roku.