Wysiedlenie Polaków z Kresów Wschodnich w latach 1955–1959 (na ziemie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej) – kolejna fala przesiedleń ludności polskiej ze wschodnich terenów II Rzeczypospolitej utraconych na rzecz ZSRR w wyniku „Porozumienia między PKWN a rządem ZSRR o polsko-radzieckiej granicy” z 27 lipca 1944 roku, którego postanowienia zostały potwierdzone na konferencji jałtańskiej (1945), ustalającej m.in. przebieg granicy polsko-radzieckiej.

W latach wcześniejszych miały miejsce trzy duże fale przesiedleń Polaków z Kresów Wschodnich: 1935–1938; podczas likwidacji polskich regionów autonomicznych: Marchlewszczyzny i Dzierżowszczyzny, oraz w okresie operacji polskiej NKWD, 1940–1941; podczas czterech wielkich akcji deportacyjnych Polaków z Kresów (sowieckie deportacje 1939–1941), 1944–1946; wysiedlenie Polaków z Kresów Wschodnich w latach 1944–1946.

Położenie ludności polskiej w ZSRR w okresie poprzedzającym falę kolejnego masowego wysiedlenia W latach 1947–1955 pozostała na terytorium ZSRR ludność polska, której liczebność można szacować od kilkuset tysięcy do miliona osób, znalazła się w położeniu niezwykle ciężkim i trudnym.