Wayne Clayson Booth (ur. 22 lutego 1921 w American Fork w stanie Utah, zm. 10 października 2005 w Chicago) – jeden z najwybitniejszych literaturoznawców amerykańskich, przedstawiciel tzw. szkoły chicagowskiej (ang. Chicago school) w literaturoznawstwie. Specjalizował się w problematyce bardzo szeroko rozumianej retoryki. Wieloletni profesor University of Chicago. Trzy jego najważniejsze książki (w przekładzie na polski dostępny jest tylko krótki fragment pierwszej z nich – patrz bibliografia) to: The Rhetoric of Fiction (1961), A Rhetoric of Irony (1974), The Company We Keep: An Ethics of Fiction (1988).

Badania Bootha skupione były na interakcji pomiędzy dziełem a indywidualnym odbiorcą – na tym, za pomocą jakich sztuczek tekstowych autorzy uwodzą i oszukują czytelników, w jaki sposób ich kształtują, ale też w jaki sposób udaje im się z czytelnikami porozumieć. W jego późniejszych pracach coraz silniejszy akcent położony jest na etykę (etykę lektury, etykę krytyki literackiej, etykę komunikacji), na to w jaki sposób literatura komunikuje przekonania i wartości oraz na odpowiedzialności krytyka, który dokonuje osądu komunikującego jakieś wartości dzieła.