Zatopienie niszczyciela „Ejlat” w 1967 roku, które udowodniło, że względnie tanie okręty mogą zatopić duże jednostki spoza zasięgu wzroku, pociągnęło za sobą masową budowę kutrów rakietowych dla marynarek różnych krajów. W praktyce jednak kutry rakietowe okazały się przydatne jedynie w specyficznych warunkach przybrzeżnych lub przeciw krajom dysponującym mniej zaawansowanymi technicznie siłami zbrojnymi, i przestały odgrywać dominującą rolę już w latach 70. Samo zatopienie niszczyciela „Ejlat” zostało dokonane przez dwa kutry znajdujące się w obrębie portu, wobec czego nie zostały wcześniej wykryte przez radar niszczyciela. Ostatnim konfliktem, w którym kutry odniosły znaczące sukcesy przeciwko większym okrętom, była wojna indyjsko-pakistańska w grudniu 1971 roku, w której zatopiono pakistański niszczyciel „Khaibar” i uszkodzono „Shah Jahan”, jednak pakistańska marynarka i lotnictwo były słabsze. Podczas wojny Jom Kipur w październiku 1973 roku dzięki odpowiedniej taktyce i stosowanym środkom walki elektronicznej, Izraelczycy uniknęli jakichkolwiek strat zadanych przez egipskie i syryjskie kutry rakietowe produkcji radzieckiej, które wystrzeliły ogółem 52 pociski. Izraelskie kutry rakietowe z pociskami Gabriel natomiast okazały się przydatne do walki z okrętami tej klasy, topiąc kilkanaście arabskich kutrów rakietowych.