Ponieważ kutry rakietowe z reguły pozbawione były broni przeciwlotniczej o większym zasięgu, ich najgroźniejszym wrogiem wkrótce stało się lotnictwo, szczególnie po tym, jak rozwój techniki umożliwił wprowadzenie mniejszych pocisków kierowanych klasy powietrze-woda. Wysoka prędkość kutrów przestała mieć przy tym znaczenie. W trakcie wojny iracko-irańskiej oba państwa posiadały po kilkanaście kutrów rakietowych, lecz doszło do jednego większego starcia z udziałem okrętów tych klas 29 listopada 1980 roku, kiedy to jeden irański i dwa irackie kutry zostały zatopione przez jednostki tej klasy, a dalsze trzy irackie przez lotnictwo. Pozostałe nie były później masowo wykorzystywane, a większość ataków rakietowych przeciw żegludze w Zatoce Perskiej była wykonywana przez samoloty lub wyrzutnie lądowe. Podczas wojny o Falklandy w 1982 roku brytyjskie panowanie w powietrzu uniemożliwiło skuteczne użycie argentyńskich kutrów rakietowych. Natomiast podczas wojny w Zatoce Perskiej 29 stycznia 1991 roku pięć irackich kutrów rakietowych zostało unieszkodliwionych przez samoloty i śmigłowce sprzymierzonych.