W 1968 rozpoczęto konstruowanie wersji rozwojowej pocisku oznaczonej jako Super 530F zdolnej przechwytywać cele, zwłaszcza bombowce, lecące na wysokich pułapach z dużymi prędkościami. Testy z nowym pociskiem trwały od 1971 roku do 1973. Pierwsze udane przechwycenie celu przy pomocy tego pocisku miało miejsce w 1974 roku, a odpalenie z samolotu Mirage F1 w 1976. Na początku roku następnego podpisano kontrakt na dostawę pocisków dla francuskich sił zbrojnych wprowadzając je na uzbrojenie Armée de l'Air w 1980. Pierwsze użycie pocisku wystrzelonego z samolotu Mirage 2000 miało miejsce w 1981 roku.
Trzecia generacja pocisku oznaczona jako Super 530D została opracowana w 1979 roku. Super 530D był naprowadzany półaktywnym systemem radiolokacyjnym z radarem Dopplera, stąd w nazwie litera D. W porównaniu do wcześniejszych wersji pocisk charakteryzował się dłuższym zasięgiem oraz, dzięki nowemu radarowi, możliwością atakowania nisko lecących celów powietrznych.