W latach 30. zajmowała się przede wszystkim gramatyką opisową języka polskiego (fonetyką eksperymentalną), jednak w drugiej połowie tego okresu zaczęła coraz więcej czasu poświęcać wersologii oraz problematyce śpiewności języka (w poezji). W latach 1929–1931 przebywała na stypendiach w nowoczesnych laboratoriach fonetyki eksperymentalnej w Pradze, Hamburgu i Paryżu. W styczniu 1939 wyjechała na stypendium do Brukseli i Paryża. Po wybuchu wojny natychmiast wróciła do Lwowa. W czasie okupacji sowieckiej Lwowa (1939–1941) pracowała na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Lwowskiego w Katedrze Językoznawstwa prof. Jerzego Kuryłowicza. W czasie okupacji niemieckiej Lwowa (1939-1941) była zatrudniona w Referacie Poszukiwań Zaginionych przy Delegaturze RGO we Lwowie oraz wykładała na tajnych kompletach podziemnego UJK. Od początku lat 40. w centrum zainteresowań Dłuskiej stała już tylko wersologia. Pierwszy tom jej Studiów z historii i teorii wersyfikacji polskiej, dzieło w polskiej poetyce przełomowe, przyniósł jej rozgłos i uznanie (część pochwalnych głosów ukazała się nawet po zaledwie fragmentarycznej publikacji). W maju 1944 wyjechała ze Lwowa i przebywała w okolicach Sandomierza.