W 1951 uzyskała tytuł kontraktowego profesora nadzwyczajnego na UJ. W 1952 i 1953 Senat UJ wnioskował o nadanie Dłuskiej tytułu profesora zwyczajnego – oba odrzucone przez ministerstwo. Tytuł otrzymała wreszcie w 1959. Równolegle do pracy na UJ, w latach 1955–1964 w Instytucie Badań Literackich PAN (później podtrzymywała jednak kontakt z Akademią). Od 1955 należała też do Komitetu Redakcyjnego wielotomowego dzieła (kontynuowanego do dziś) Poetyka. Zarys encyklopedyczny.
W 1970 przeszła oficjalnie na emeryturę, ale niemal do końca lat 70. kontynuowała pracę naukową (do 1977 wykładała), choć niewiele publikowała (natomiast pojawiła się ogromna ilość wznowień jej wcześniejszych, już wtedy niedostępnych prac). W styczniu 1976 roku podpisała list protestacyjny do Komisji Nadzwyczajnej Sejmu PRL przeciwko zmianom w Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej LudowejKultura 1976/03/342 Paryż 1976, s. 30..
W 1953 Dłuska wstąpiła do nowicjatu sióstr karmelitanek bosych – zrezygnowała jednak po dwóch tygodniach. W 1978, kończąc już właściwie pracę naukową, nosiła się z zamiarem (nigdy niezrealizowanym) wstąpienia do zakonu sercanek. Zmarła w pensjonacie sióstr albertynek w Rząsce k. Krakowa. Została pochowana na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.