Król Karol nie potrafił ująć sterów w swoje ręce, skłaniając się przeważnie ku licznym opiniom swoich doradców. Morale sił angielskich było niskie. Marynarze i żołnierze byli źle opłacani, nie widząc należnej wypłaty od miesięcy lub nawet lat. Nie byli więc zbyt skłonni do narażania swego życia. Do tego Anglia dysponowała niewielką armią lądową. To wyjaśnia, dlaczego nie podjęto żadnych skutecznych przeciwdziałań, w czasie gdy Holendrzy przez około 5 dni spokojnie żeglowali do Chatham, ostrożnie manewrując z powodu płycizn, zostawiając za sobą cięższe okręty dla ochrony swych tyłów. Do tego poruszać się mogli jedynie skokami, w okresie przypływów.
Po ogłoszeniu alarmu 16 czerwca w stoczni Chatham, wydaje się, że komisarz Peter Pett nie podjął żadnej decyzji aż do 19 czerwca gdy późnym popołudniem flota złożona z około 30 holenderskich okrętów została dostrzeżona na Tamizie niedaleko Sheerness. W tym momencie komisarz natychmiast poszukał pomocy w Admiralicji, wysyłając pesymistyczną wieść do Komisji Morskiej (Navy Board), skarżąc się na brak urzędowych doradców, którzy mogliby pomóc w podjęciu koniecznych w tak dramatycznej sytuacji decyzji.