Dnia 17 czerwca Cornelis de Witt ujawnił sekretne instrukcje otrzymane od Stanów Generalnych w obecności wszystkich wodzów. Wszyscy widzieli tyle trudności, aż w końcu de Ruyter uciął dalszą dyskusję, mówiąc „rozkazy są rozkazami” (bevelen zijn bevelen). Tego dnia Cornelis de Witt zanotował w swym dziennym raporcie, że nie czuje się całkiem pewny, czy powinien być w pełni posłuszny otrzymanym rozkazom. Następnego dnia okazało się, że większość oficerów jest za tym by trochę zaryzykować; uprzednio już wydali swą zawodową opinię co do szans powodzenia takiego przedsięwzięcia, wszystko to zostało zanotowane, więc gdyby doszło do katastrofy, cała wina spadnie na polityków, którzy wydali takie rozkazy. Tego dnia podjęto próbę zdobycia floty 20 statków handlowych stojących w górze Tamizy na trasie do Londynu, ale bez powodzenia. Atak floty holenderskiej był dla Anglików kompletnym zaskoczeniem. Nigdy nie były dokonywane jakiekolwiek zabezpieczenia uniemożliwiające taką ewentualność. William Coventry uważał, że taki najazd jest nieprawdopodobny. Uderzenie holenderskie doprowadziło do zamieszania w angielskim dowództwie, skąd wychodziły liczne sprzeczne rozkazy potęgujące zamieszanie, utrudniając przy tym zorganizowanie obrony.