Równolegle i niezależnie Scheil badał pseudosprężystość w stopach Fe-Ni (żelazoniklu). W 1938 roku Greninger i Mooradian jako pierwsi dokonali obserwacji tworzenia się martenzytu termosprężystego w stopie Cu-Zn. W 1949 roku Kurdjumov i Khandros opublikowali pierwszy artykuł w całości poświęcony efektowi pamięci kształtu. W 1951 roku Chang i Read przedstawili pierwszy poprawny opis mechanizmu zjawiska pseudosprężystości zachodzącego w stopach Au-Cd. W 1952 roku Reynolds i Bever odkryli pseudosprężyste zachowanie w stopach Cu-Zn (potwierdzone niezależnie przez Hornbogena i Wassermanna w 1956 roku). W 1953 roku Burkhart i Read odkryli efekt pseudosprężystości w stopach In-Tl (niezależnie potwierdzone przez Basinskiego i Christiana w 1954 roku). W 1958 roku Rachinger odkrył zachowanie pseudosprężyste w stopie Cu-Al-Ni. W 1963 roku William J. Buehler i Frederick Wang odkryli efekt pamięci kształtu w stopach Ni-Ti (nitinolu). Jak miało się później okazać, owo odkrycie stało się kamieniem milowym w badaniach stopów z pamięcią kształtu. W 1971 roku pierwszy raz wykorzystano stop Ni-Ti do celów komercyjnych. W tym samym roku Wayman odkrył zjawisko pamięci kształtu w stopie Fe3Pt. W 1982 roku Sato zaobserwował efekt pamięci kształtu w stopach Fe-Mn-Si. W 1984 roku Maki odkrył efekt pamięci kształtu w stopach Fe-Ni-Co-Ti.