Jej postanowienia przyjął 4 września 1440 roku nowy katolikos Cylicji Grzegorz, zapoczątkowując tym samym tradycję składania przez patriarchów tego Kościoła wyznania wiary na ręce papieży.
Ostatnim etapem obrad soboru we Florencji były uzgodnienia z delegatami Kościoła Koptyjskiego, które na polecenie patriarchy Jana XI i cesarza Etiopii Zery Jaykoba prowadzili opat klasztoru świętego Antoniego Andrzej, diakon Piotr i mnich z etiopskiego klasztoru w Jerozolimie Nikodem. Ogłoszona 4 lutego 1442 roku bulla Cantate Domino zwana również Decretum pro Jacobitis zawierała zachodnią interpretację unii hipostatycznej, naukę o roli Maryi w tajemnicy Wcielenia, potępienie nauki Nestoriusza i Eutychesa oraz odrzucenie niektórych żydowskich praktyk religijnych (między innymi obrzezania i zakazu spożywania pokarmów nieczystych).
W Rzymie 28 września 1443 roku obrady soboru zostały przeniesione do Rzymu. I sesja obrad rzymskich odbyła się 14 października, jej akta zaginęły. Przebieg końcowego okresu soboru jest znany głównie z treści ogłaszanych wówczas bulli papieskich. W 1443 roku unię z Rzymem podpisał poseł króla Bośni Stefana Tomasza.