30 września 1444 roku na podstawie bulli Multa et admirabilia do unii przystąpił Kościół jakobicki Syrii i Mezopotamii reprezentowany przez arcybiskupa Abdallaha z Edessy wysłannika patriarchy Ignacego Behnama IX. Wysłanie przez papieża arcybiskupa Andrzeja Chryzobergesa do diaspory nestoriańskiej i maronickiej na Cyprze, spowodowało ich przystąpienie do unii, potwierdzone bullą Benedictus sit Deus 5 sierpnia 1445 roku, potwierdzoną przez metropolitę nestorian Tymoteusza z Tarsu i wysłannika biskupa maronickiego Eliasza.
Doktryna Filioque Sobór w swoich głównych dokumentach stworzył teologiczne podstawy doktrynalnej jedności chrześcijaństwa. Ze strony zachodniej, ich autorami byli teologowie skupieni wokół papieża: G. Cesarini, J. de Torquemada i I. J. Stojković, ze strony wschodniej: patriarcha Józef II, Bessarion, Marek Eugenik, Jerzy Scholar i Jerzy Gemist-Pleton. Ogólną cechą przyjętych uzgodnień było zachowanie sformułowań teologii zachodniej. W kwestii pochodzenia Ducha Świętego uznano, że w pismach Ojców Kościoła łacińskich i greckich nie występują różnice co do nauki o Trójcy Świętej, a zwłaszcza o pochodzeniu Ducha Świętego od Ojca i Syna. Spotykane u Ojców Greckich sformułowanie o pochodzeniu Ducha Świętego „od Ojca przez Syna”, zostało uznane za wyrażające tę samą treść co łacińskie Filioque.