Dzikie lub hodowlane grzyby są marynowane w kuchni meksykańskiej, setas con vinagre czyli dzikie grzyby w occie są tradycyjną przystawką w Veracruz.
Historia Octu jako środka do konserwowania i marynowania żywności używali już Babilończycy – pierwsza wzmianka o tym pochodzi z około 3000 lat przed Chrystusem, natomiast pierwsze przepisy na sporządzanie grzybów marynowanych pojawiły się w książkach kucharskich w połowie XVII wieku.
Dawniej w kuchni angielskiej dodawano marynowane pieczarki do duszenia potraw z mięs, ptactwa, ryb i jajek, a w kuchni polskiej do pieczeni.
W książkach kucharskich Mikołaj Rej w Żywocie człowieka poczciwego pisał o suszeniu i soleniu grzybów jako metodach ich przechowywania, ale nie wspominał o marynowaniu w occie, mimo że w tym samym akapicie opisał przygotowanie konserwowanej octem ćwikły z buraków oraz kopru włoskiego.
W pierwszej polskiej książce kucharskiej Compendium Ferculorum albo zebranie potraw z roku 1682, autorstwa Stanisława Czernieckiego, kuchmistrza wojewody krakowskiego Aleksandra Michała Lubomirskiego, autor wymienił różne grzyby niezbędne wśród potrzeb domowych: „Grzyby świeże, Grzyby suche, Rydze świeże, Rydze słone, Pieczarki świeże, Pieczarki w maśle, Smarze świeże”, ale nie wspomniał żadnego rodzaju grzybów marynowanych.