skutecznie do rywalizacji włączyły się także Włochy z Nicolą Pietrangeli, Hiszpania z Manuelem Santaną, Meksyk z Rafaelem Osuną, a także Indie z Ramanathanem Krishnanem.
Hopman kładł przede wszystkim nacisk na przygotowanie fizyczne swoich podopiecznych. Nazywany „Lisem” (Fox) i „Cudotwórcą” (Miracle Man), miał opinię trenera, który potrafił uzyskać szczyt formy u zawodników, także tych najwybitniejszych. Do grupy „chłopców Hopmana”, dominujących w latach 50. i 60. na światowych kortów, a potem odgrywających wiodące role w tenisie zawodowym, zaliczano poza Sedgmanem i McGregorem Lew Hoada, Kena Rosewalla, Ashleya Coopera, Merva Rose, Rexa Hartwiga, Mala Andersona, Neale Frasera, Roya Emersona, Roda Lavera, Johna Newcombe, Freda Stolle, Tony’ego Roche. Z najmłodszymi zawodnikami – Johnem Alexandrem i Philem Dentem – Hopman nie zdołał już zdobyć Pucharu Davisa. Z funkcji kapitana reprezentacji zrezygnował w 1969, po niespodziewanej porażce z Meksykiem. Pożegnanie Hopmana z zespołem narodowym niemal zbiegło się z tragedią meksykańskiego bohatera pucharowego, Rafaela Osuny, który wkrótce potem zginął w katastrofie lotniczej.