Wprawdzie osłabieni brakiem Budge’a (przeszedł na zawodowstwo) Amerykanie prowadzili po pierwszym dniu 2:0 (Riggs wygrał z Bromwichem, a Frank Parker z Quistem), ale kolejne punkty przypadły ekipie Hopmana – najpierw Bromwich i Quist pokonali w deblu Jacka Kramera i Joe Hunta, potem Quist odniósł pięciosetowe zwycięstwo nad Riggsem (wyrównując stan meczu), wreszcie Bromwich zadecydował o sukcesie ekipy z antypodów po łatwym zwycięstwie nad Parkerem.
Wybuch II wojny światowej przerwał rywalizację w Pucharze Davisa (chociaż rozgrywano w latach wojny mistrzostwa USA). Po wznowieniu rozgrywek federacja australijska zrezygnowała z usług Hopmana, który zajął się pracą dziennikarską. Cztery edycje z rzędu Pucharu Davisa (1946-1949) przyniosły jednak sukces Amerykanom i w tej sytuacji ponownie kapitanem Australii został Hopman. W 1950 oświeżył on skład, powołując młodszych Franka Sedgmana i Kena McGregora, którzy uzupełnieni o doświadczonego Bromwicha odzyskali trofeum. W kolejnych latach Australia, stale prowadzona przez Hopmana, niemal zmonopolizowała rozgrywki pucharowe. Między 1950 a 1967 jedynie trzy razy udało się Puchar Davisa przejąć Amerykanom (1954, 1958, 1963). Zdecydowana większość finałów w tym okresie toczyła się między Australią i USA, ale od lat 60.