Łączna liczba triumfów – 22 – stawia go w gronie zwycięzców wielkoszlemowych na trzecim miejscu wśród mężczyzn, za rodakami Royem Emersonem i Johnem Newcombe’em, a przed Amerykaninem Williamem Tildenem i innym Australijczykiem Rodem Laverem.
Sedgman wygrywał również inne turnieje, m.in. w 1952 międzynarodowe mistrzostwa Włoch w grze pojedynczej i podwójnej. W 1949 po raz pierwszy pojawił się w czołowej dziesiątce nieoficjalnego rankingu światowego „Daily Telegraph”, by w 1951 i 1952 zajmować miejsce na szczycie. W 1949 także zadebiutował w reprezentacji Australii w Pucharze Davisa i rychło okazał się sztandarową postacią ekipy trenera Harry’ego Hopmana. Wprawdzie w finale w 1949 Sedgman musiał uznać wyższość zarówno Pancho Gonzáleza, jak i Teda Schroedera, a trofeum pozostało przy Amerykanach, ale w pozostałych trzech edycjach w których brał udział – 1950, 1951, 1952 – Puchar przypadał Australijczykom. We wszystkich tych finałach ponownie rywalami ekipy australijskiej byli Amerykanie. W 1950 Sedgman, jako pierwszy reprezentant Australii od 1911, zdobył w finale komplet punktów, wygrywając dwa single i debel (w 1911 podobne osiągnięcie zanotował Norman Brookes).