Równie skuteczny był w kolejnych dwóch finałach (zgodnie z ówczesnym regulaminem reprezentacja broniąca trofeum występowała jedynie w meczu o tytuł), pokonując w 1951 Schroedera i Seixasa, a w 1952 Seixasa i Tony’ego Traberta. Zdobywał również punkty w deblu (w 1950 partnerował Bromwichowi, w dwóch pozostałych finałach McGregorowi). W deblu w Pucharze Davisa pozostał niepokonany (przy dziewięciu wygranych meczach), w grze pojedynczej bilans jego występów to 16 zwycięstw i 3 porażki.
Po dwuletnim przodownictwie w rankingach amatorskich Sedgman zdecydował się ostatecznie na przejście na zawodowstwo. Podobno opóźnił decyzję o rok po perswazjach kibiców australijskich, którzy nawet ufundowali swojemu idolowi stację benzynową, by miał się z czego utrzymywać i kontynuować występy amatorskie. W 1953 Sedgman został jednak tenisistą profesjonalnym i podpisał kontrakt z Jackiem Kramerem, z którym stoczył serię pojedynków (tzw. tour). Podobnie jak miało to miejsce w większości debiutów zawodowych, przyzwyczajony do ciągłej rywalizacji na najwyższym poziomie Kramer wyszedł z tej konfrontacji obronną ręką, wygrywając łącznie 54 spotkań (przy 41 wygranych Sedgmana). W 1954 Sedgman uczestniczył w serii pojedynków z dwoma rywalami, Pancho Gonzalezem i Pancho Segurą, z której zwycięsko wyszedł Gonzalez.