Maurice Evans McLoughlin, „Kometa z Kalifornii” (ur. 7 stycznia 1890 w Carson City, zm. 10 grudnia 1957 w Hermosa Beach) – amerykański tenisista, zwycięzca mistrzostw USA w grze pojedynczej i podwójnej, zdobywca Pucharu Davisa.
Kariera tenisowa McLoughlin uczył się gry w tenisa na publicznych kortach w północnej Kalifornii. Wypracował ofensywny styl gry. Był pierwszym zawodnikiem, którego serwis określono mianem „armatniego”. Wykorzystując ofensywne podanie i ostry return skutecznie grał przy siatce wolejem i smeczem.
W latach 1911–1915 nieprzerwanie występował w finałach mistrzostw USA (obecnie US Open) w grze pojedynczej. Tytuły mistrzowskie zdobył w 1912 i 1913 roku. W 1912 roku pokonał w decydującym meczu Wallace’a F. Johnsona, a rok później Richarda N. Williamsa. W 1913 roku Amerykanin doszedł do finału na Wimbledonie.
W latach 1912–1914 McLoughlin zdobył tytuły mistrzostw USA w deblu, partnerując Tomowi Bundy’emu. Również trzykrotnie, jednak z różnymi partnerami, osiągał finał w tej konkurencji.