McLoghlin debiutował w reprezentacji w Pucharze Davisa w 1909 roku. W finale z ekipą Australazji uległ Anthony’emu Wildingowi, jak i Normanowi Brookesowi, nie zdobył także punktu w deblu partnerując Melvillowi Longowi. Wystąpił także w przegranym finale w 1911 roku (przegrał z Brookesem). W 1913 roku przyczynił się do zdobycia przez Amerykanów trofeum po finale z ekipą brytyjską. W singlu pokonał Charlesa Dixona i uległ Jamesowi Parke’owi, w deblu w parze z Haroldem Hackettem pokonał Charlesa Dixona i Herberta Ropera Barretta. Rok później McLoughlin pokonał w finale pomiędzy USA a Australazją zarówno Wildinga, jak i Brookesa, nie wystarczyło to jednak do sukcesu reprezentacji.
W nieoficjalnym rankingu światowym, publikowanym przez The Daily Telegraph, w 1914 roku był liderem klasyfikacji. Był również liderem rankingu amerykańskiego w latach 1912–1914. Jego karierę przerwała I wojna światowa, w czasie której służył w armii.